Robino

The Way is the Goal

Category: Verhaal

Dag Leegte

Gevoel beschrijven en op papier zetten. Waarom is dat moeilijk? Vanwege de definitieve vorm dat het hiermee krijgt? Want opeens staat het vast, is dit de volgorde van woorden en komt er niets meer tussen.

Alsof de woorden op steen gebijteld staan, en duizenden jaren later nog te lezen zijn. Welke woorden wil je daar hebben staan? Hoe maak je die keuze? Wat is het dat je graag wilt dat die mens van de toekomst leest?

Schrijven is soms ook zo serieus. Alsof er geen lach vanaf kan. Het is alsof het gevoel dat je dan vertolken wil niet meer veranderen kan. Oh, ja, zo voelde ik me toen. Maar nu niet meer. Hoe leg ik dat nou uit?

Geef mij dan maar poëzie, de dichtkunst. Dat is een stuk makkelijker, want dan kun je de woorden gewoon achter elkaar zetten zoals ze bij je naar buiten komen, en zonder dat ze zelfs een echte zin hoeven te vormen, of zelfs maar begrijpelijk hoeven te zijn.

Neem het volgende paradoxale gedicht over tweehonderd bomen die moeten verdwijnen voor een zeldzame muis. En de fietser die de overaanwezige boodschap op aanplakbiljetten van “dag leegte” van de bewoners, anders leest, ja, eigenlijk dubbelziet.

Effectief Weigeren

Afgelopen zomer was ik op reis in Portugal. Lopend en met de duim. Ik lifte van noord naar zuid en genoot van alle gastvrijheid die ik ontving. In die drie maanden heb ik geen geld uitgegeven, behalve dat was ik van derder kreeg. Zelf had ik niets.

Plannen had ik evenmin en zo kwam ik van het ene avontuur in de andere terecht en omdat ik open was om nieuwe mensen te ontmoeten, ben ik heel wat karakters tegengekomen bij wie het effectief weigeren in de vingers zat.

Bijvoorbeeld de man in Porto die op een bankje zat en vanaf dat bankje de hele wereld in zijn handen had. Hij wist me precies te vertellen waar ik gratis mijn ontbijt, lunch en avondeten vinden kon en waar de beste slaapplekken waren. Jaren leefde hij al zo, zittend op dat ene bankje. De halve wereld had hij rondgereisd, baantjes had hij ook gehad en huisjes insgelijk. Maar waarom zou hij met die ‘rat race’ meedoen, zoals hij het noemde, als hij alles al had door niets te doen?

Lees verder.

Zonder moeite

Het is tegen zonsondergang als de Mexicaanse visser wakker schrikt. Een auto maakt een razend geluid, doet een wolk van stof opblazen en komt tot stilstand vlak acher hem. Veemd denkt de visser. Hij tilt zijn sombrero op en krabt eventjes over zijn hoofd. Als de visser hier zit, aan de waterkant van de rivier die een paar kilometer verderop in zee uitmondt, komt normaal bijna nooit iemand langs, laat staan iemand met een auto.

“Hola!” roept de man met een cowboyhoed die de auto uitstapt. Hij zegt het met een zwaar accent, zoals alleen gringo’s dat doen. Hij slaat de deur dicht en richt zich tot de visser. “Hmpf” mompelt hij tegen zichzelf en groet de bezoeker met een “buenas tardes” terug.

“Aan het vissen?”
De Mexicaan houdt zich stil en kijkt de Amerikaan rustig aan, haast emotieloos.
“Iets gevangen?”
Met zijn hand wijst de visser naar een emmer. Vijf, zes vissen zwemmen rondjes in de kleine emmer. Nog een of twee visjes erbij en er is genoeg voor zijn familie om van te eten.
De Amerikaan volgt de hand, loopt naar de emmer, buigt erover en zegt: “Is dat alles? Hoe lang zit je hier al beste kerel?”
Opnieuw wijst de man met zijn hand, maar nu omhoog, naar de zon en hij laat hem dertig centimeter zakken, langs de horizon, terug van waar de zon vandaan gekomen is. “Zolang ongeveer, señor“.

De visser kijkt weer naar zijn hengel en het water, de Amerikaan kijkt om zich heen en neemt de omgeving in zich op, alsof hij de situatie inspecteert. Na een tijdje vervolgt hij: “Waarom neem je niet een extra hengel? Dan kan je meer vissen vangen en in een kortere tijd.”

“Waarom zou ik mee vissen willen vangen, señor? De emmer is al bijna vol”
“Nou ja”, aarzelt de Amerikaan verontwaardigd.
“Als je meer vissen vangt, kan je ze aan je buren verkopen.”

De Mexicaan is stil en kijkt zijn gesprekspartner een tijdje aan voordat hij zachtjes en rustig zegt: “Als ik meer vissen vang dan nodig, geef ik ze altijd weg. Mijn buren geven aan mij en mijn familie ook altijd wat van hun overschot.”

“Ok, maar dan kan je ze toch op de markt verkopen?”, oppert de man nadat hij even geen raad wist. “En dan met wat je daarvan verdient koop je een boot, zodat je nog meer vissen  vangen kan.”

De Mexicaan is verbaasd over wat er zoal tegen hem gezegd wordt. Een boot? Wat moet hij nou met een boot. In een boot kan hij niet eens rustig luieren, zoals hij nu doet. De golven zijn te sterk en er is geen schaduw op een boot.

“Ja! En dan vang je zoveel vis dat je mensen in dienst kan nemen zodat je nog meer vissen zal verkopen”, zegt de Amerikaan met toenemend enthousiasme.

De Mexicaan is verbouwereerd van zoveel ideeën en roep haast uit: “Maar waarom zou ik dat allemaal willen ondernemen señor?”

“Nou dat is allemaal nogal simpel!” De Amerikaan begrijpt echt niet waarom de visser dat nog steeds niet inziet. “Als je genoeg inkomsten hebt, kan je anderen het werk voor je laten doen, en dan kan je de hele dag lekker nietsdoen”.

De Mexicaan is met stomheid geslagen, krabt nog eens onder zijn sombrero, denkt even na en zegt; “Maar señor! Waarom al die moeite om dat te kunnen doen, wat ik mijn hele leven al doe: alles rustig, genieten en ‘s middags een paar uurtjes vissen onder het genot van een heerlijke schaduw?”

Hallo Wereld!

Door mist omringd loop ik over grote rotsen dwars door een oceaan van vogels.  De grote meeuwen vliegen de lucht in, met honderden tegelijk. Ik kan ze al snel niet meer onderscheiden van de druppels dauw, alleen door het gekrijs begrijp ik dat ze nog vlakbij zijn. Aan het eind van het pad kom ik bij een vuurtorentje en neem de favoriete plaats van de vogels in.

In de baai links van mij zie ik de vissers die langs de kade naast hun kleine vissersboten staan. Ze repareren hun netten. Een handwerk. Geduldig laten zij de naalden in de netter gaan en weer eruit; ze naaien de gaten in de netten dicht, elke dag weer. Ze beginnen waar het begint, slaan geen gaatje over, doen alles met routine en precisie, en stoppen waar het eindigt.

Ik sluit mijn ogen en ben bij mijn ademhaling. Kalmte ontsluit zich als de mist en de gedachten vliegen weg als de vogels. Er is stilte. De tijd beweegt slechts met mijn eigen adem, maar lijkt anders gewoon stil te staan.

Als ik mijn ogen weer opendoe kijk ik met meer scherpte de baai in. De mist is al wat minder dicht en het zicht is meer open. Mijn ogen vallen op een zeilboot en ik volg haar de verre zee in. Langzaam verdwijnt de boot, omringd door water en mist; alles is blauw en eindeloos.

De oceaan, eindelozer dan het land. De diepste punten ervan reiken verder dan de hoogste pieken waar wij lopen kunnen. Een onontgonnen gebied, ver weg en toch zo dichtbij.

Ik kijk naar links en zie de kleine visserbootjes weer, verder in de baai, dichter bij het strand. Het is er stiller dan normaal. Vandaag visten de meesten niet, de vrachtschepen op een mistige zee zijn te gevaarlijk.

Hier beweegt alles met de dag. Ambities reiken niet verder dan dat. En waarom zou het ook meer zijn? Ik sta weer op, en laat mijn gedachten weer gaan. Ik loop terug en lach: ik voel mijn billen vol vogelpoep.

© 2017 Robino

Theme by Anders NorenUp ↑